Banka Kredisine Kefil Oldunuz, Borç Ödenmedi: Banka Doğrudan Sizin Mallarınıza Haciz Koyabilir mi?
Bir arkadaşınızın, akrabanızın veya ticari ilişki içerisinde bulunduğunuz kişinin bankadan kredi kullanabilmesi için genel kredi sözleşmesini kefil sıfatıyla imzaladığınızı düşünün. Krediyi kullanan kişi başlangıçta taksitlerini düzenli şekilde ödedi; ancak bir süre sonra ödeme güçlüğüne düştü. Banka kredi hesabını kat ederek borcun tamamının ödenmesini istedi. Ardından asıl borçlunun ödeme yapmaması nedeniyle hakkınızda icra takibi başlatıldığını, banka hesaplarınıza haciz ihbarnamesi gönderildiğini veya taşınmazınız üzerine haciz konulmasının talep edildiğini öğrendiniz.
Üstelik kredi bedelini siz kullanmadınız, paranın hiçbir kısmı hesabınıza geçmedi ve asıl borçlunun halen malvarlığı bulunduğunu biliyorsunuz. Buna rağmen banka, borcun tamamından sizin de sorumlu olduğunuzu ileri sürmektedir.
Böyle bir durumda bankanın öncelikle krediyi kullanan kişiye başvurması zorunlu mudur? Müteselsil kefil olarak imza atılması, bankaya doğrudan kefilin malvarlığını haczettirme yetkisi verir mi? Kefalet sözleşmesinde el yazısıyla yazılması gereken bilgilerin eksik olması veya eşin rızasının alınmaması, kefaletin geçerliliğini etkiler mi? Ayrıca kefilin sorumluluğu kredi tutarıyla mı sınırlıdır, yoksa faiz ve diğer ferî alacaklar nedeniyle bu tutarın üzerinde ödeme yapmak zorunda kalması mümkün müdür?
Bu soruların yanıtı, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun kefalet sözleşmesine ilişkin hükümleri ile 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun takip ve haciz düzenlemelerinin birlikte değerlendirilmesini gerektirmektedir. Özellikle Türk Borçlar Kanunu'nun 583, 584, 585, 586, 589 ve 598. maddeleri, kefaletin geçerliliği ve bankanın kefile başvurma hakkının sınırları bakımından temel düzenlemeleri oluşturmaktadır.
Türk Borçlar Kanunu'nun 581. maddesinde kefalet sözleşmesi, kefilin alacaklıya karşı borçlunun borcunu ifa etmemesinin sonuçlarından kişisel olarak sorumlu olmayı üstlendiği sözleşme olarak tanımlanmıştır. Bu tanımın ortaya koyduğu temel özellik, kefilin başkasına ait bir borcun ödenmemesinden dolayı alacaklıya karşı bağımsız bir kişisel sorumluluk üstlenmesidir.
Dolayısıyla kefilin kredi bedelini fiilen kullanmamış olması, paranın hesabına yatırılmaması veya kredi ilişkisinden ekonomik yarar sağlamaması, geçerli bir kefalet sözleşmesi mevcutsa tek başına sorumluluğunu ortadan kaldırmaz.
Ancak kefilin sorumlu tutulabilmesi için öncelikle hukuken geçerli bir kefalet sözleşmesinin bulunması gerekir. Banka tarafından hazırlanan kredi sözleşmesinde kefilin imzasının yer alması, diğer geçerlilik koşulları incelenmeden her durumda yeterli kabul edilemez.
Nitekim Türk Borçlar Kanunu'nun 583. maddesi, kefalet sözleşmesini özel geçerlilik koşullarına bağlamıştır. Bu düzenleme uyarınca kefalet sözleşmesinin yazılı şekilde yapılması, kefilin sorumlu olacağı azami miktarın ve kefalet tarihinin belirtilmesi zorunludur. Ayrıca kefilin sorumluluk üstlendiği azami miktarı, kefalet tarihini ve müteselsil kefil olması hâlinde bu sıfatla yükümlülük altına girdiğini kendi el yazısıyla belirtmesi gerekir.
Kanun koyucunun bu şekilde ağırlaştırılmış geçerlilik koşulları öngörmesinin temel nedeni, başkasının borcu nedeniyle kişisel malvarlığını riske atan kişinin üstlendiği yükümlülüğün kapsamını açık biçimde kavramasını sağlamaktır.
Bu nedenle kefalet sözleşmesindeki eksikliklerin yalnızca şekli bir ayrıntı olarak değerlendirilmesi mümkün değildir. Kefilin el yazısıyla yazılması gereken unsurların bulunmaması, somut sözleşmede kanuni koşulların gerçekleşmemesi nedeniyle kefaletin geçersizliğine yol açabilir.
Özellikle bankalar tarafından kullanılan standart genel kredi sözleşmelerinde kefalet tutarının, kefalet tarihinin veya müteselsil kefalet iradesinin önceden bilgisayar ortamında doldurulmuş olması, Türk Borçlar Kanunu'nun 583. maddesi bakımından ayrıca incelenmelidir.
Bu noktada Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 03.05.2023 tarihli, 2022/277 Esas ve 2023/408 Karar sayılı kararı önem taşımaktadır.
Karara konu uyuşmazlıkta banka ile asıl borçlu arasında düzenlenen genel kredi sözleşmesinde davalının 300.000 TL limitle müteselsil kefil sıfatıyla imzası bulunmaktadır. Ancak sözleşmede kefalet tarihinin kefilin kendi el yazısıyla belirtilmediği ileri sürülmüştür.
Bölge Adliye Mahkemesi, Türk Borçlar Kanunu'nun 583. maddesinde öngörülen şekil şartlarının gerçekleşmediği gerekçesiyle kefaletin geçersiz olduğunu değerlendirmiştir.
Uyuşmazlık Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun önüne geldiğinde ise yalnızca kefaletin şekli geçerliliği değil, bu geçersizliğin mahkemece kendiliğinden dikkate alınması ile kanun yolu incelemesinde tarafların usuli konumlarının nasıl değerlendirileceği de tartışılmıştır.
Hukuk Genel Kurulu kararında, kefaletin geçerlilik koşullarının hâkim tarafından resen gözetilmesi gerektiği kabul edilmekle birlikte, bu koşulların kamu düzeniyle özdeşleştirilmesinin ve yalnızca davacı bankanın kanun yoluna başvurduğu bir durumda aleyhe hüküm verme yasağının aşılmasının ayrı bir usul hukuku meselesi olduğu değerlendirilmiştir.
Bu kararın önemi, kefalet sözleşmesindeki eksikliklerin yalnızca maddi hukuk bakımından değil, yargılamanın hangi aşamasında ve hangi usuli sınırlar içerisinde ileri sürüldüğü bakımından da değerlendirilmesi gerektiğini ortaya koymasıdır.
Dolayısıyla kefalet tarihinin el yazısıyla yazılmaması gibi geçerlilik eksiklikleri önemli bir savunma sebebi olmakla birlikte, somut uyuşmazlığın usuli durumu göz ardı edilerek yalnızca şekil eksikliğine dayanılması yeterli olmayabilir.
Kefaletin şekline ilişkin Yargıtay uygulaması güncel kararlarla da sürdürülmektedir. Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 30.09.2025 tarihli, 2025/3440 Esas ve 2025/4430 Karar sayılı kararında, kira sözleşmesi kapsamında verilen kefaletin Türk Borçlar Kanunu'nun 583. maddesindeki geçerlilik koşullarını taşımaması değerlendirilmiştir.
Anılan kararda, kefilin sorumlu olacağı azami miktar ile kefalet tarihinin kanunun aradığı biçimde belirtilmemesi nedeniyle kefalet sözleşmesinin geçersiz olduğu kabul edilmiş ve buna rağmen kefilin sorumlu tutulması hukuka aykırı bulunmuştur.
Her ne kadar karar kira sözleşmesinden kaynaklanan bir kefalete ilişkin olsa da Türk Borçlar Kanunu'nun 583. maddesindeki geçerlilik koşullarının uygulanması bakımından önem taşımaktadır. Zira söz konusu şekil şartları yalnızca banka kredilerine veya kira sözleşmelerine özgü olmayıp kanunun kapsamına giren kefalet ilişkileri için öngörülmüştür.
Kefalet sözleşmesinin geçerliliği bakımından incelenmesi gereken diğer önemli husus ise eşin rızasıdır.
Türk Borçlar Kanunu'nun 584. maddesi uyarınca evli bir kişinin kefil olabilmesi, kural olarak diğer eşin yazılı rızasına bağlıdır. Bu rızanın kefalet sözleşmesinin kurulmasından önce veya en geç kurulduğu anda verilmesi gerekmektedir.
Dolayısıyla evli bir kişinin banka kredisine kefil olduğu sırada diğer eşin gerekli yazılı rızasının bulunmaması, kanunda öngörülen istisnalar dışında kefalet sözleşmesinin geçersizliğini gündeme getirebilir.
Ancak eşin rızasına ilişkin düzenlemenin mutlak ve istisnasız bir kural olduğu düşünülmemelidir.
Türk Borçlar Kanunu'nun 584. maddesine sonradan eklenen üçüncü fıkra, belirli ticari kefaletler bakımından eşin rızası şartına istisnalar getirmiştir. Ticaret siciline kayıtlı ticari işletme sahibinin veya ticaret şirketinin ortak ya da yöneticisinin işletme veya şirketle ilgili olarak verdiği belirli kefaletlerde eşin rızası aranmayabilir.
Örneğin bir limited şirket ortağının şirketin bankadan kullandığı ticari krediye kefil olması ile herhangi bir ticari bağı bulunmadığı arkadaşının ihtiyaç kredisine kefil olması, eş rızası bakımından aynı şekilde değerlendirilemez.
Nitekim Yargıtayın genel kredi sözleşmelerinden kaynaklanan uyuşmazlıklara ilişkin uygulamasında da kefilin şirketle olan hukuki ilişkisi, ortaklık veya yöneticilik sıfatı ve kefaletin işletmeyle bağlantısı değerlendirilerek Türk Borçlar Kanunu'nun 584. maddesindeki istisnaların uygulanıp uygulanamayacağı incelenmektedir.
Bu nedenle evli kefilin eşinin imzasının bulunmaması, bütün banka kredilerinde kefaletin kesin biçimde geçersiz olduğu sonucunu doğurmaz. Öncelikle kefaletin hangi amaçla verildiği, kefilin ticari sıfatı ve kanuni istisnaların bulunup bulunmadığı belirlenmelidir.
Kefalet sözleşmesinin geçerli olduğu sonucuna ulaşıldığında ise bankanın doğrudan kefile başvurup başvuramayacağı meselesi ortaya çıkmaktadır.
Türk Borçlar Kanunu, kefaletin türüne göre alacaklının kefile başvurma koşullarını farklı şekilde düzenlemiştir.
Türk Borçlar Kanunu'nun 585. maddesi kapsamında adi kefalette alacaklı, kural olarak öncelikle asıl borçluya başvurmak zorundadır. Ancak borçlu aleyhine yapılan takibin kesin aciz belgesiyle sonuçlanması, Türkiye'de takip yapılmasının imkânsız hâle gelmesi veya önemli ölçüde güçleşmesi, borçlunun iflası ya da konkordato mehli verilmesi gibi kanunda düzenlenen hâllerde doğrudan kefile başvurulması mümkün olabilir.
Bu düzenleme, adi kefaletin tali niteliğinin sonucudur. Başka bir ifadeyle adi kefil, kanunda belirtilen koşullar gerçekleşmedikçe alacaklının öncelikle asıl borçluya başvurmasını isteyebilir.
Buna karşılık bankacılık uygulamasında sıkça karşılaşılan müteselsil kefalet bakımından farklı bir düzenleme bulunmaktadır.
Türk Borçlar Kanunu'nun 586. maddesine göre kefil, müteselsil kefil sıfatıyla yükümlülük altına girmeyi kabul etmişse alacaklı, belirli koşullar altında asıl borçluyu takip etmeden veya taşınmaz rehnini paraya çevirmeden kefile başvurabilir.
Ancak müteselsil kefalet, bankanın hiçbir koşul gerçekleşmeden doğrudan kefili takip edebileceği anlamına gelmemektedir. Kanun, asıl borçlunun ifada gecikmesini ve ihtarın sonuçsuz kalmasını veya borçlunun açıkça ödeme güçsüzlüğü içerisinde bulunmasını aramaktadır.
Dolayısıyla müteselsil kefil hakkında başlatılan icra takibinin hukuka uygunluğu değerlendirilirken yalnızca sözleşmede müteselsil kefalet ibaresinin bulunması değil, Türk Borçlar Kanunu'nun 586. maddesinde öngörülen başvuru koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği de incelenmelidir.
Örneğin bir şirketin bankadan kullandığı ticari kredinin ödenmemesi üzerine banka kredi hesabını kat etmiş ve ödeme yapılması için ihtarname göndermiş olabilir. Asıl borçlunun temerrüde düşmesi ve kanuni koşulların gerçekleşmesi hâlinde banka, geçerli bir müteselsil kefalet sözleşmesine dayanarak kefil hakkında doğrudan icra takibi başlatabilir.
Bu durumda bankanın öncelikle şirketin bütün mallarını haczettirmesi, şirket aleyhine yürütülen icra takibini sonuçlandırması veya mutlaka aciz belgesi alması her olayda zorunlu değildir.
Buna karşılık asıl borçlunun temerrüdünün oluşup oluşmadığı, ihtarın hukuki sonuçları, bankanın alacağı muaccel hâle getirme işleminin geçerliliği ve kefalet sözleşmesinin kapsamı ayrı ayrı değerlendirilmelidir.
Özellikle banka genel kredi sözleşmelerinde hesap kat ihtarnamesinin gönderilmesi, ihtarın tebliğ tarihi ve ödeme için tanınan sürenin dolması, asıl borçlu ile kefilin temerrüt tarihleri bakımından farklı hukuki sonuçlar doğurabilir.
Yargıtayın genel kredi sözleşmelerine ilişkin uyuşmazlıklarda, banka tarafından gönderilen ihtarnamelerin tebliğ tarihleri ve hesap kat işlemlerinin sonuçları doğrultusunda kefilin sorumluluğunun belirlenmesini gerekli gördüğü kararlar bulunmaktadır.
Bu nedenle asıl borçlunun temerrüt tarihi ile kefilin temerrüt tarihinin her durumda aynı olduğu kabul edilemez. Hesaplanan faiz ve diğer ferî alacakların hangi tarihten itibaren kefilden istenebileceği de bu ayrımın sonuçlarından biridir.
Kefilin sorumluluğunun kapsamı bakımından Türk Borçlar Kanunu'nun 589. maddesi ayrıca önem taşımaktadır.
Anılan düzenleme, kefilin her durumda kefalet sözleşmesinde belirtilen azami miktara kadar sorumlu olacağını öngörmektedir. Kefilin sorumluluğunun kapsamına girebilecek asıl borç ve ferî yükümlülükler ise kanuni hükümler ile kefalet sözleşmesinin içeriği çerçevesinde belirlenmektedir.
Bu nedenle kefalet sözleşmesinde 500.000 TL azami sorumluluk miktarı belirtilmiş olması hâlinde, bankanın yalnızca kredi borcu ve faizlerin artmasına dayanarak kefilin kefalet sorumluluğunu sınırsız biçimde genişletmesi mümkün değildir.
Bununla birlikte kefalet limitinin neyi kapsadığı, kefilin temerrüdünden kaynaklanan hukuki sonuçlar ve usul hukukundan doğan bazı yükümlülükler birbirine karıştırılmamalıdır. Kefaletin azami sorumluluk sınırı ile kefilin kendi temerrüdünden veya takip sürecinden doğan yükümlülüklerin hukuki niteliği ayrı değerlendirmeler gerektirebilir.
Bu noktada sözleşmenin imzalandığı tarihteki hükümler, kefalet limitinin kapsamı, bankanın talep ettiği anapara, işlemiş faiz, temerrüt faizi ve masrafların dayanakları üzerinde durulmalıdır.
Bankanın kredi hesap özetinde belirli bir tutarı borç olarak göstermesi, bu tutarın tamamının kefilden hukuken talep edilebileceğini kendiliğinden ortaya koymaz. Borcun kaynağı, muacceliyet tarihi, hesaplanan faiz oranları ve kefalet sınırları denetime elverişli biçimde belirlenmelidir.
Bu nedenle genel kredi sözleşmelerinden kaynaklanan davalarda bankacılık alanında uzman bilirkişiler tarafından kredi hareketlerinin ve borç hesabının incelenmesi önem taşımaktadır.
Kefaletin devam süresi bakımından da Türk Borçlar Kanunu önemli bir koruma sağlamaktadır.
Türk Borçlar Kanunu'nun 598. maddesi uyarınca asıl borç hangi sebeple sona ererse ersin kefil de borcundan kurtulur. Ayrıca bir gerçek kişi tarafından verilen kefalet, kanunda öngörülen istisnai uzatma ve yenileme hükümleri saklı kalmak üzere sözleşmenin kurulmasından itibaren on yıllık sürenin dolmasıyla kendiliğinden sona ermektedir.
Bu düzenleme, gerçek kişilerin kefalet nedeniyle süresiz biçimde sorumluluk altında tutulmasını önlemeye yöneliktir.
Ancak on yıllık sürenin değerlendirilmesinde kefaletin başlangıç tarihi, kanuni uzatma koşulları ve yenileme işlemleri önem taşımaktadır. Ayrıca tüzel kişilerin kefaletleri ile gerçek kişilerin kefaletleri bakımından aynı hükümlerin doğrudan uygulanacağı düşünülmemelidir.
Bu konuda Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 21.05.2026 tarihli, 2025/6123 Esas ve 2026/3249 Karar sayılı kararı güncel bir örnektir.
Karara konu uyuşmazlıkta yurt dışı eğitim masraflarından kaynaklanan yükümlülükler için verilmiş farklı tarihli kefaletnameler değerlendirilmiştir. Yargıtay, 2010 yılında düzenlenen kefaletname bakımından Türk Borçlar Kanunu'nun 598/3. maddesindeki on yıllık sürenin dolduğunu, 2014 tarihli diğer kefaletname bakımından ise kanuni şekil şartlarının gerçekleşmediğini dikkate alarak kefiller hakkındaki ret hükmünü onamıştır.
Bu karar, kefaletin sona ermesine ilişkin sürelerin ve şekli geçerlilik koşullarının ayrı ayrı değerlendirilmesi gerektiğini göstermektedir.
Her ne kadar uyuşmazlık banka kredisine ilişkin olmasa da gerçek kişilerin kefalet sorumluluğuna dair Türk Borçlar Kanunu hükümlerinin uygulanması bakımından önemli bir içtihat niteliğindedir.
Bankanın kefil hakkında icra takibi başlatması hâlinde ise takip işlemleri ile doğrudan haciz uygulanması arasındaki ayrımın yapılması gerekir.
Banka, muaccel olduğunu ileri sürdüğü alacağı için kefil hakkında ilamsız icra takibi başlatabilir. Ancak takip başlatılması, kefilin malvarlığına derhâl ve herhangi bir usuli işlem yapılmaksızın haciz uygulanabileceği anlamına gelmez.
İcra ve İflas Kanunu kapsamında ödeme emrinin usulüne uygun tebliği, borçlunun itiraz hakkı, takibin kesinleşmesi ve haciz talebinin kanuni koşulları dikkate alınmalıdır.
Genel haciz yoluyla ilamsız takipte ödeme emrine karşı süresinde itiraz edilmesi, kural olarak takibi durdurur. Takibin devam edebilmesi için alacaklının kanuni koşullara göre itirazın kaldırılması veya itirazın iptali yoluna başvurması gerekebilir.
Bu nedenle kendisine ödeme emri tebliğ edilen kefilin, kefalet sözleşmesinin geçersiz olduğunu veya bankanın talep ettiği tutardan sorumlu bulunmadığını düşünmesi hâlinde hukuki itirazlarını kanuni süre içerisinde ileri sürmesi önem taşımaktadır.
Ödeme emrine itiraz süresinin geçirilmesi ise maddi hukuk bakımından geçersiz olan bir kefalet sözleşmesini kendiliğinden geçerli hâle getirmez. Bununla birlikte takibin kesinleşmesi nedeniyle kefilin malvarlığı üzerinde haciz işlemleri uygulanabilmesi ve borçlu olmadığının ileri sürülmesinin farklı dava yollarını gerektirmesi söz konusu olabilir.
Bu durumda somut olayın özelliklerine göre İcra ve İflas Kanunu'nun 72. maddesinde düzenlenen menfi tespit davası gündeme gelebilir. Takip borcunun ödenmiş olması ve gerekli koşulların bulunması hâlinde ise istirdat hükümleri ayrıca değerlendirilmelidir.
Kefilin malvarlığına uygulanabilecek haczin kapsamı bakımından da genel icra hukuku ilkeleri geçerlidir. Geçerli ve kesinleşmiş bir takip nedeniyle kefilin haczedilmesi mümkün malvarlığı değerlerine yönelinebilir. Ancak İcra ve İflas Kanunu'nun 82 ve 83. maddelerinde düzenlenen haczedilmezlik ve kısmen haczedilebilirlik hükümleri kefil bakımından da uygulanır.
Dolayısıyla bankanın kefil hakkında icra takibi yürütmesi, kefilin sahip olduğu bütün malların herhangi bir sınırlama olmaksızın haczedilebileceği anlamına gelmemektedir.
Örneğin kefilin hâline münasip evi bakımından İcra ve İflas Kanunu'nun 82/1-12. maddesi kapsamında meskeniyet şikâyeti gündeme gelebilir. Yine gelir ve maaş alacaklarının haczi bakımından ilgili mevzuatta öngörülen sınırlar dikkate alınmalıdır.
Ancak kefilin evinin aile konutu olması veya taşınmazın kendisinin tek konutu olduğunu ileri sürmesi de tek başına bütün haciz işlemlerini geçersiz kılmaz. Kanuni haczedilmezlik koşullarının oluşup oluşmadığı ve somut taşınmazın niteliği ayrıca belirlenmelidir.
Kefalet ilişkisine dair gözden kaçırılmaması gereken bir diğer husus ise bankanın sözleşmede kullandığı sıfatlandırmaların tek başına belirleyici olmamasıdır.
Bir kişinin sözleşmede müteselsil kefil, müşterek borçlu, müşterek borçlu ve müteselsil kefil veya başka bir sıfatla gösterilmesi, üstlenilen yükümlülüğün hukuki niteliğinin ayrıca değerlendirilmesine engel değildir.
Türk Borçlar Kanunu'nun 603. maddesi, gerçek kişiler tarafından başka adlar altında verilen kişisel güvenceler bakımından da kefaletin şekline, kefil olma ehliyetine ve eşin rızasına ilişkin hükümlerin uygulanmasını öngörmektedir.
Bu düzenlemenin amacı, kefaletin kanuni korumalarının yalnızca sözleşmeye farklı bir isim verilerek etkisiz hâle getirilmesini önlemektir.
Dolayısıyla banka tarafından hazırlanan metinde kişinin kefil yerine başka bir sıfatla gösterilmesi, üstlenilen yükümlülüğün gerçek niteliği kefalet veya kanunun kapsamına giren başka bir kişisel güvence olduğu hâlde Türk Borçlar Kanunu'nun emredici koruma hükümlerinin uygulanmasını kendiliğinden engellemez.
Bununla birlikte gerçek anlamda birlikte kredi kullanan asıl borçlular ile başkasının borcuna kişisel güvence veren kişiler aynı hukuki konumda değildir. Sözleşmenin içeriği, borcun ekonomik amacı, tarafların iradesi ve üstlenilen yükümlülüğün niteliği birlikte değerlendirilmelidir.
Kefilin banka borcunu ödemesi durumunda ise asıl borçluya başvurma hakkı gündeme gelir.
Türk Borçlar Kanunu'nun 596. maddesi kapsamında kefil, alacaklıya yaptığı ödeme ölçüsünde alacaklının haklarına halef olabilir. Böylece başkasının borcu nedeniyle ödeme yapan kefilin, kanuni koşullar çerçevesinde asıl borçluya rücu etmesi mümkün hâle gelir.
Ancak kefilin ödeme yapmış olması, rücu alacağının her durumda kolaylıkla tahsil edilebileceği anlamına gelmemektedir. Asıl borçlunun ödeme gücü, diğer teminatlar ve taraflar arasındaki iç ilişki, tahsil imkânını etkileyebilir.
Özellikle banka kredisine kefil olma kararının hukuki ve ekonomik sonuçları değerlendirilirken, bankaya karşı sorumluluk kadar sonradan asıl borçluya başvurulmasının fiilen mümkün olup olmadığı da önem taşımaktadır.
Sonuç olarak banka kredisine kefil olmak, yalnızca şekli bir imza işleminden ibaret değildir. Geçerli bir kefalet sözleşmesiyle kefil, kredi bedelini kullanmamış olsa dahi asıl borçlunun ödeme yapmamasının sonuçlarından alacaklı bankaya karşı sorumlu olabilir.
Ancak bankanın bu sorumluluğa dayanabilmesi için öncelikle kefalet sözleşmesinin Türk Borçlar Kanunu'nun 583 ve 584. maddelerinde öngörülen koşullara uygun olması, kefaletin türüne göre 585 veya 586. maddelerde düzenlenen başvuru şartlarının gerçekleşmesi ve talep edilen alacağın kefaletin kapsamına girmesi gerekmektedir.
Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 03.05.2023 tarihli, 2022/277 Esas ve 2023/408 Karar sayılı kararı, kefaletin şekli geçerliliğinin ve buna ilişkin usuli sınırların önemini ortaya koymaktadır. Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 30.09.2025 tarihli, 2025/3440 Esas ve 2025/4430 Karar sayılı kararı ise kefaletin el yazısına ilişkin geçerlilik koşullarının gerçekleşmemesinin hukuki sonuçlarını göstermektedir.
Bunun yanında Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 21.05.2026 tarihli, 2025/6123 Esas ve 2026/3249 Karar sayılı kararı, gerçek kişiler tarafından verilen kefaletlerde on yıllık sürenin ve şekil şartlarının değerlendirilmesi bakımından güncel önem taşımaktadır.
Bu nedenle bankanın kefil hakkında icra takibi başlatmış olması, talep edilen borcun tamamının hukuken geçerli ve tartışmasız olduğu anlamına gelmez.
Kefaletin şekli geçerliliği, eşin rızası, sözleşmenin imzalandığı tarih, kefaletin türü, asıl borcun muacceliyeti, temerrüt koşulları, kefalet limiti, faiz hesabı ve kefaletin sona erip ermediği ayrı ayrı incelenmelidir.
Hukuki değerlendirmede belirleyici olan, kefilin kredi sözleşmesine yalnızca imza atmış olması değil, bu imzanın kanunda öngörülen koşullara uygun, geçerli ve kapsamı belirli bir kefalet yükümlülüğü doğurup doğurmadığıdır.
